خانه » خبر » به مناسبت روز بزرگداشت بازگشت پرستوها؛ نام هر آزاده مکتوب است در دیوان عشق

به مناسبت روز بزرگداشت بازگشت پرستوها؛ نام هر آزاده مکتوب است در دیوان عشق

جمهوری اسلامی ایران در تیر ماه ۱۳۶۷، قطعنامه ۵۹۸ سازمان ملل متحد را پذیرفت؛ خوشحالی برخی از ایثارگران و رزمندگان اسلام از پایان جنگ، بیشتر از آن جهت بود که می توانستند به دنبال پیکر مطهر همرزمانشان در برخی مناطق عملیاتی باشند؛ همین شد که آرام آرام، ستاد تفحص شکل گرفت تا به این امور رسیدگی کند.

وجه دیگر این خوشحالی اما بررسی و تعیین وضعیت رزمندگانی بود که در چنگال دشمن اسیر شده بودند.

بالاخره پیگیری ها نتیجه داد و در مانند چنین روزی یعنی  بیست و ششم مرداد ماه سال ۱۳۶۹، نخستین گروه از این سرافرازان – که از آن روز، «آزادگان» خوانده شدند – پا به میهن گذاشتند تا باز هم یاد روزهای حماسه و دفاع، زنده شود.

اما آزادگان در این بازگشت، غم بزرگی بر دل داشتند؛ آنان در حالی پا به میهن می گذاشتند که می دانستند امام امت دیگر در بین امتش نیست و این شاید، عمیق ترین غمی بود که بر سینه آنان سنگینی می کرد.

آنان در آن روز نمی دانستند که امام در حالی از میان امتش رخت بر بسته و به ملکوت اعلی پیوسته که پیامی هم برای آنان به یادگار گذاشته است؛ پیامی که نشان دهنده علاقه وافر امام به این سربازان ایثارگر و صبور خود بود:«اگر روزی اسرا برگشتند و من در میان شما نبودم؛ سلام مرا به آنها برسانید و بگویید خمینی در فکرتان بود.»

این چنین بود که آزادگانی با سابقه حداقل ۲ سال اسارت و همچنین برخی با سابقه اسارت بیشتر و تا ده سال، به میهن بازگشتند؛ قهرمانانی که در آن روزها و به تعبیر فریبرز خوب نژاد؛ قهرمانان ملی شناخته می شدند؛ اما کم کم به فراموشی سپرده شدند:«روزی که از زندان ‌های عراق آزاد شدیم و به کشور بازگشتیم؛ خیلی برای ما دل می‌ سوزاندند. آن روزها ما به عنوان قهرمان ملی شناخته می‌ شدیم؛ ولی به مرور زمان، یادشان رفت که ما هم هستیم.»

درخشان خود یکی از همین آزادگان سرافراز این سرزمین است؛ رزمنده ای که در سال ۱۳۵۹ به اسارت دشمن درآمد و دربندی در چند اردوگاه عراق و از جمله اردوگاه الرمادی را تجربه کرد.

به هر حال، ۲۶ مرداد در حافظه تاریخی ایران اسلامی ثبت شد؛ روزی که جمعی از اسراى سرافراز، از چند نقطه مرزى با تشریفات وارد کشور شدند و نخستین واکنش آنان، بوسه بر خاک ایران و ریختن اشک شوق بود.

زیارت مرقد مطهر حضرت امام خمینى (ره) و همچنین بیعت با جانشین خلف آن امام، یعنی حضرت آیت‏ الله امام خامنه‏ ای، از نخستین برنامه ‏هایی بود که برای آزادگان عزیز در نظر گرفته بودند.

تردیدی نیست که این دیدارها، تسکینی برای آن صبورمردان تلقی می شد؛ چراکه آنان روح خمینی کبیر را در وجود نازنین رهبر انقلاب حس می کردند و از این جهت، به درگاه ایزد متعال شُکرگزار بودند.

این ارادت البته دو طرف بود؛ تا جائی که آزادگان به مناسبت و در سال های بعد هم به دیدار رهبری مشرّف می شدند و این جملات ماندگار را از زبان ایشان می شنیدند:«شماها ده سال، هشت سال کمتر یا بیشتر، سخت‏ ترین دوران را گذراندید. جوانى و زندگى باطراوت دوران شباب را در راه خدا دادید، اما ضرر نکردید؛ چون با خدا معامله کردید.

صبر و استقامت شما، به اسلام آبرو بخشید. خانواده‏ هاى شما با صبر خود اسلام را روسفید کردند و به نظام و جمهورى اسلامى آبرو دادند.

در این مدت هشت سال و ده سال و دوران تلخ اسارتِ شما در دست دشمن، ملت ایران با سربلندى از گذرگاه ‏هاى بسیار سختى عبور کرد. این ملت در جاده آسفالته حرکت نکرد. گردنه‏ هاى زیادى را طى کرد و با خطرها مواجه شد … ما به شما و به خانواده‏ هاى شما و به مجاهدت شما افتخار مى‏ کنیم.
این‏که ما به اسرایمان، آزادگان مى‏گوییم، بى ‏وجه نیست. شما که برگشتید، آبرومند و سربلند برگشتید. دین و اعتقاد و دلبستگى‏ تان به امام و اسلام و انقلاب را حفظ کردید. پیش دشمن، آبروى ملت را حفظ نمودید و ملت را سرشکسته نکردید. این‏ ها خیلى ارزش دارد. امروز هم که برگشتید، بحمداللّه پیروز برگشته ‏اید.

شما آزادگان و عزیزان زندانى و در بند ما و نیز ملت ایران، حجت را بر مسؤولان و ما تمام کردید … هیچ‏ کس در نظام جمهورى اسلامى، با داشتن چنین ذخیره ‏هاى ارزشمندى مثل شماها و مثل بقیه آحاد ملت در مقابل دشمنان، یک لحظه احساس ضعف نخواهد کرد … شما عزیزان مثل گذشته به خدا توکل کنید. با خدا ارتباطتان را حفظ کنید. دستاورد دوران اسارت را مثل ذخیره ارزشمندى براى خودتان نگه دارید.
شماها که آمدید، قدرت این ملت ظاهر شد. امروز، دشمن از دست ‏اندازى به انقلاب مأیوس است، اما از دشمنى پشیمان نیست. ملت ما باید به ‏هوش باشد.

اولین وظیفه ما این است که کشورمان را از همه‏ جهت قدرتمند کنیم. امروزه همه برنامه‏ هاى دولت جمهورى اسلامى، در خط قدرت‏ بخشیدن به ایران اسلامى است. اسلام هم پشتوانه ماست. شما به ‏عنوان عناصر ورزیده، امتحان‏داده، زجرکشیده و آب ‏دیده که از میدان ‏هاى خطر عبور کرده‏ اید، جزو درخشنده‏ ترین نگین‏ هاى این مجموعه مى‏ توانید باشید.»

و البته این آزادگان، همچنان نگین های درخشان ایران اسلامی اند؛ حتی اگر همچنان با انواع آسیب های جسمی و روحی دست به گریبان باشند؛ حتی اگر همچنان شغل مناسبی نداشته و شرمنده همسر و فرزند باشند.

اگر نگوییم همه آزادگان، اما قطعا اکثر قریب به اتفاق آن ها، پس از بازگشت به کشور، انواع مشکلات جسمی شان بویژه مشکلات گوارشی، بروز و ظهور کرد که همگی ناشی از فشارهای مختلف دوران اسارت بود. در قانون جامع خدمات ‌رسانی به ایثارگران، توجه جامع، کامل و عدالت محوری به آزادگان نشده و لازم است تا  مسئولان در این موضوع اهتمام لازم را داشته باشند.

به مناسبت این روز، به سراغ درخشان یکی از آزادگان سرافراز شهرستان رفتیم و ساعاتی با وی به گفت و گو نشستیم. از خاطرت دوران ده ساله ی اسارت او و تحمل سختی ها و رنج ها و بلا ها شنیدیم، از تونل های شکنجه و اردوگاه های مخوف رژیم بعث، از دوستانش که تحمل شکنجه های طاقت فرسا را نداشتند و در همان اردوگاه ها به شهادت رسیدند، از صبر و استقامت آزادگان و …

مشروح این گفت و گو را در نسخه جدید هفته نامه نفیر مطالعه نمایید.

ماهنامه نفیر پیش از این نیز، با تعدادی دیگر از رزمندگان دفاع مقدس، جانبازان و آزادگان سرافراز نیز دیدار و گفت و گو داشته است که در نسخه هایی از ماهنامه تقدیم نگاه مخاطبان خود نموده. در نسخه های آتی نیز شاهد این گفت و گو های خواندنی از دوران استثنائی و پر تلاطم دفاع مقدس باشید.

انتهای پیام/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*